Op 22 maart 2013 stond ik in een leeg clubhuis aan het Jaagpad in Amsterdam, met een fles rum in mijn hand. De volgende avond ging het open. Zes jaar en negen maanden later was het voorbij. In die periode was ik daar de baas, de barman en de huis-DJ.
"Waarvan ik sinds deze week de beheerder ben"
Zo kondigde ik het aan, op de uitnodiging voor de opening van 23 maart 2013:
"Mag ik jullie bij deze van harte uitnodigen om vanaf 20:00 de opening bij te wonen van het clubhuis van tennisclub Joy, waarvan ik sinds deze week de beheerder ben, samen met mijn compagnon Rene van Steen."
Vanaf 31 maart 2013 tot en met 31 december 2019 stond ik ingeschreven als directeur en eigenaar van Club J, Joy Jaagpad Amsterdam. Op papier een tennisclub. In de praktijk een zaal, een bar, een geluidsinstallatie en geen enkele buur.
Geen buren
Dat laatste is geen detail. Toen het Koh Phangan-magazine Phanganist me in januari 2017 vroeg wat voor club ik in Amsterdam had, antwoordde ik:
"No, it's a tennis club. They come to play tennis and we get everyone as drunk as possible. It seems we're pretty good at it. We have no neighbors so that means we can have mad parties, which we do."
Elke zaterdag stond ik zelf achter de decks. In datzelfde interview omschreef ik mezelf nog gewoon als hobby-DJ die volkomen tevreden was met zijn kleine tennisclub.
Foute hitjes
Er wordt in de DJ-wereld nogal neergekeken op wat wij in Nederland "foute hitjes" noemen. Ik heb ze daar zes jaar lang gedraaid. Zoals ik het zelf later opschreef:
"While managing the bar at tennis club Joy Jaagpad with a team of dear friends, such as Maarten Blokland, I got to play 'foute hitjes' (as they say over here). That was a lot of fun… but Joy members know."
Dat is de leerschool waar geen enkele club-DJ doorheen gaat. Je draait voor mensen die je kent, die je de volgende ochtend weer ziet, en die je recht in je gezicht vertellen dat het niks was. Er is geen anoniem publiek om je achter te verschuilen, en geen genre om je in te verstoppen.
Wat een eigen zaak je leert dat een gig je nooit leert
- Een lege zaal om elf uur is jouw schuld, niet die van het publiek
- De omzet achter de bar vertelt je precies of je set werkte
- Je kunt niet weglopen na je laatste plaat, want jij sluit ook af
- Dezelfde mensen komen volgende week terug, of niet
Wat er te doen was
In augustus 2013 zette ik een line-up neer op een tennisclub: "Morgenavond feestje op de tennisclub, dj jurgen, dj jean, joy de la rosa en dj erwtensoup gaan tot in de late uurtjes draaien. Vanaf 21:30 gaan we los, en jullie zijn allemaal uitgenodigd!" Die laatste, DJ Erwtensoup, was ik. Ik boekte mezelf onderaan mijn eigen affiche.
Daarna volgden de VriMiBal, het Joy Lustrumgala in september 2016, clubkampioenschappen met thema's als Jungle Joy en Jetset Joy, een Delahiti-toernooi met apres-ski, en een winter-vrijmibo die "DE BALLEN" heette. Bij het slotfeest van de najaarscompetitie in oktober 2019 stond in de aankondiging dat jack.orange "ladingen nieuwe muziek" had meegebracht. Ik was toen al drie jaar iemand anders aan het worden.
Over de avonden zelf heb ik nooit bezoekersaantallen bijgehouden. Wat ik wel opschreef, op 11 juli 2015: "Hele hut vol, teringgezellig! Mooiste avond tot nog toe!" En in maart 2016, korter: "volle bak op Joy."
Het laatste feest op het oude park
Op 2 september 2017 werd ik veertig. In de aankondiging stond dat het "toevallig ook het slotfeest en toernooi" was, en het allerlaatste feest op het oude park. Robert Leroy zou komen zingen, Sjaak Sinas zou draaien. Een verjaardag, een afscheid en een toernooi op dezelfde avond - dat was Joy in een notendop.
Ondertussen, aan de andere kant van de wereld
Terwijl dit allemaal liep, verdween ik elke winter. Van 2014 tot 2017 zat ik drie seizoenen op Koh Phangan, waar ik draaide bij Fubar en waar de naam Jack Orange is ontstaan. Ik runde een tennisclub in Amsterdam en had tegelijk een residency op een Thais eiland.
Dat verhaal staat hier. De twee liepen zes jaar lang door elkaar heen: dezelfde man draaide op zaterdag foute hitjes voor tennissers, en in december om vier uur 's nachts op een strand in Haad Rin.
Waarom ik het opschrijf
Op 6 juni 2019, een half jaar voordat ik ermee stopte, zette ik dit op Facebook:
"30 jaar geleden droomde ik ervan de wereld te zien. Check. 20 jaar geleden droomde ik ervan een echte DJ te zijn. Draaien voor duizenden mensen en er de wereld voor over te vliegen. Live op de radio draaien, een plaat maken. Check. 10 jaar geleden droomde ik ervan om mijn eigen baas te zijn. Check."
Op 31 december 2019 hield het op. Wat ervan overbleef is de belangrijkste vaardigheid die ik heb: ik kan een zaal lezen, omdat ik zes jaar lang de rekening kreeg als ik het verkeerd deed.
Een bedrijfsfeest of een casinovloer is dezelfde puzzel. Geen enkel genre dat voor iedereen werkt, en een bar die pas loopt als de muziek klopt. Dat is geen nederig begin waar ik overheen ben gegroeid. Dat is het vak.
